Styl przywiązania a doświadczanie objawów żałoby powikłanej po śmierci współmałżonka – badania wstępne wśród owdowiałych kobiet

Katedra Psychologii Emocji i Osobowości, Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, Lublin, Polska
Adres do korespondencji: Karolina Ludwikowska-Świeboda, Instytut Psychologii UMCS, pl. Litewski 5, 20-080 Lublin, e-mail: karolina.ludwikowska@gmail.com

Psychiatr Psychol Klin 2020, 20 (2), p. 112–121
DOI: 10.15557/PiPK.2020.0015
STRESZCZENIE

Cel: Celem prezentowanych badań była weryfikacja zależności między globalnym wzorcem przywiązania (wymiarami unikania i niepokoju) a nasileniem żałoby powikłanej u owdowiałych kobiet. Materiał i metoda: W badaniach wzięło udział 60 kobiet, które doświadczyły straty współmałżonka w okresie 1,2–9 lat (M = 4,52; SD = 2,56). Do pomiaru żałoby powikłanej wykorzystano Inwentarz Żałoby Powikłanej (Inventory of Complicated Grief, ICG). Do badania globalnego stylu przywiązania wykorzystana została Zrewidowana Skala Doświadczeń w Bliskich Relacjach (Experience in Close Relationships, ECR-R). Wyniki: Istotnymi predyktorami żałoby powikłanej są niepokój w przywiązaniu i okres, jaki upłynął od śmierci współmałżonka. Im wyższy poziom niepokoju w przywiązaniu (β = 0,32; p < 0,05) i im krótszy czas od utraty (β = −0,29; p < 0,05), tym większe nasilenie żałoby powikłanej. Unikanie w przywiązaniu nie jest istotnym predyktorem żałoby powikłanej. Wnioski: Osoby charakteryzujące się wysokim poziomem niepokoju w przywiązaniu należą do grupy ryzyka powikłań procesu żałoby, wymagają więc szczególnego wsparcia w radzeniu sobie z utratą i zmienionymi realiami życiowymi.

Słowa kluczowe: żałoba, radzenie sobie z utratą, wdowieństwo, styl przywiązania