Wprowadzenie i cel: Celem artykułu jest przedstawienie polskiej adaptacji Skali Interpersonalnych Zniekształceń Poznawczych (Interpersonal Cognitive Distortions Scale, ICDS) opracowanej przez Hamamcı i Büyüköztürka w 2004 roku, z uwzględnieniem właściwości psychometrycznych metody. Materiał i metody: W badaniu wzięło udział 595 uczestników w wieku 14–38 lat (M = 20,03; SD = 4,56), w tym 73,4% kobiet. Uczestnicy badania wypełnili cztery kwestionariusze: ICDS, Kwestionariusz Osobowości (Personality Inventory, PID-5-BF+), polski Kwestionariusz Perfekcjonizmu Adaptacyjnego i Dezadaptacyjnego (KPAD) oraz Wielowymiarowy Kwestionariusz Relacji Parasocjalnych (Multidimensional Measure of Parasocial Relationships, MMPR). Wyniki: Do weryfikacji wewnętrznej struktury ICDS wykorzystano zarówno analizy eksploracyjne, jak i konfirmacyjne. W eksploracyjnej analizie czynnikowej oryginalna struktura nie została poprawnie odzwierciedlona, lepszy wydaje się model czteroczynnikowy. Z kolei w konfirmacyjnej analizie czynnikowej model o najlepszym (choć wciąż wątpliwym) dopasowaniu to model czteroczynnikowy, ale z usuniętymi itemami o niskich ładunkach, odbiegający strukturą od modelu oryginalnego. Model najlepiej dopasowany do danych to model bazujący na modelu oryginalnym z usuniętymi pozycjami o niskich ładunkach czynnikowych. Pozostałe pozycje tworzą skróconą wersję skali pomiarowej, o zbliżonej liczbie itemów w podskalach, cechujących się dobrą rzetelnością pomiaru. Wnioski: Wskaźniki krótkiej formy ICDS pokazują, że skala może być wykorzystywana w procesach terapeutycznych i badawczych nad zniekształceniami poznawczymi.