W niniejszym tekście omówiono specyfikę zaburzenia, jakim jest mutyzm wybiórczy. Dla tego zaburzenia charakterystyczne jest to, że dziecko nie jest w stanie mówić w określonych sytuacjach społecznych, zwykle doświadczanych jako niezbyt komfortowe. Celem badań była analiza danych dotyczących funkcjonowania społecznego dzieci w Polsce do 5,5 roku życia, u których zdiagnozowano mutyzm wybiórczy. Postawiono pytanie, czy dzieci z tym zaburzeniem znajdują się w grupie ryzyka wystąpienia trudności rozwojowych, zwłaszcza w zakresie rozwoju emocjonalnego i społecznego. W celu zebrania danych wykorzystano kwestionariusz Styl Adaptacji autorstwa Anny I. Brzezińskiej i Magdaleny Czub, umożliwiający diagnozę dwóch wymiarów funkcjonowania społecznego dzieci – uspołecznienia oraz eksternalizacji, a także skalę Koncentracja autorstwa Anny I. Brzezińskiej, Magdaleny Czub i Konrada Piotrowskiego. Badanie indywidualne przeprowadzono wśród 664 uczestników badania (matek dzieci w wieku od 3,5 do 5,5 roku życia z mutyzmem wybiórczym). Na podstawie analizy zebranych danych empirycznych można zauważyć, że wśród dzieci z mutyzmem wybiórczym istnieje zdecydowanie wyższe ryzyko wystąpienia trudności rozwojowych w wielu wymiarach, zwłaszcza w obszarze eksternalizacji i uspołecznienia. Każde dziecko z mutyzmem wybiórczym ma indywidualne potrzeby i możliwości rozwojowe oraz doświadcza innych trudności. Kompetencje społeczno-emocjonalne odgrywają istotną rolę w rozwoju tych dzieci, a ograniczenia w tej sferze mogą nasilać trudności rozwojowe. Przedstawione analizy mogą stanowić punkt wyjścia do dalszych, pogłębionych badań z wykorzystaniem innych technik diagnostycznych, umożliwiających weryfikację wstępnych hipotez dotyczących specyfiki rozwoju społecznego dzieci z mutyzmem wybiórczym.

mutyzm wybiórczy, dzieci w wieku przedszkolnym, obszary ryzyka trudności rozwojowych, trudności komunikacyjne