Wprowadzenie i cel: Ocena skuteczności i efektywności psychoterapii integracyjnej stanowi istotny element zarówno praktyki klinicznej, jak i badań naukowych. Celem niniejszego badania było określenie skuteczności psychoterapii integracyjnej w redukcji objawów psychopatologicznych u pacjentów uczestniczących w długoterminowej terapii indywidualnej. Materiał i metody: Badanie miały charakter podłużny i zostało przeprowadzone w NZOZ Ośrodku Psychoterapii i Promocji Zdrowia „Ogród” w Warszawie w latach 2005–2023. Objęło 127 pacjentów, którzy ukończyli pełny cykl psychoterapii prowadzonej przez psychoterapeutów modalności integracyjnej. Do oceny nasilenia objawów psychopatologicznych wykorzystano kwestionariusz SCL-90. Pomiar przeprowadzono dwukrotnie u tych samych osób – przed rozpoczęciem terapii i po jej zakończeniu. Normalność rozkładu każdej skali sprawdzono za pomocą testu Shapiro–Wilka. Ze względu na istotne odchylenia od normalności w większości zmiennych do porównania wyników zastosowano nieparametryczny test Wilcoxona dla prób zależnych. Wyniki: Po zakończeniu terapii odnotowano niższe wartości we wszystkich skalach kwestionariusza SCL-90 w porównaniu z pomiarem wstępnym. Nasilenie wszystkich objawów psychopatologicznych statystycznie się zmniejszyło, a różnice są statystycznie istotne. Kierunek zmian wskazuje, że leczenie przyniosło poprawę we wszystkich analizowanych obszarach funkcjonowania psychicznego. Z badań wynika ponadto, że oprócz istotności statystycznej występują również silne efekty terapeutyczne. Wielkość efektów wskazuje na duże znaczenie kliniczne uzyskanych zmian. Wnioski: Wyniki badań sugerują, że interwencja terapeutyczna była skuteczna wielowymiarowo. Fakt, że zmiany są istotne we wszystkich skalach, wskazuje na szeroki wpływ terapii na poprawę funkcjonowania psychicznego pacjentów.

skuteczność psychoterapii, objawy psychopatologiczne, psychoterapia integracyjna, SCL-90, test Wilcoxona