Celem niniejszego artykułu jest zwrócenie uwagi na potencjał terapeutyczny grupy prowadzonej w nurcie poznawczo-behawioralnym. Z uwagi na to, że formuła terapii grupowej ma swoje początki w psychodynamicznym modelu patologii (początek XX wieku) i rozwijała się, zanim zaczęto wdrażać koncepcje terapii w nurcie poznawczo-behawioralnym (przełom lat 70. i 80. XX wieku), dopiero w ostatnich dekadach pojawiła się możliwość połączenia tych form oddziaływań, czego oczywistym celem jest optymalizacja leczenia zaburzeń psychicznych. W pracy z grupą szczególne zainteresowanie budzi pojęcie procesu zachodzącego pomiędzy jej członkami, co stanowi ważny czynnik zmiany terapeutycznej. Z kolei terapia w nurcie poznawczo-behawioralnym to szereg oddziaływań o charakterze leczącym, odbywających się w sferze poznawczej i behawioralnej człowieka, których skuteczność została potwierdzona naukowo. Praca w tym nurcie przekłada się na poprawę funkcjonowania i dobrostanu psychicznego jednostki nie tylko podczas trwania terapii, ale także po jej zakończeniu. Biorąc pod uwagę zasoby zarówno procesu odbywającego się w grupie (m.in. nawiązywanie, utrzymywanie, korygowanie relacji interpersonalnych), jak i oddziaływań nurtu poznawczo-behawioralnego (np. rozpoznawanie związku pomiędzy myślami, emocjami i zachowaniem; nauka technik reatrybucji poznawczej, regulacji emocji czy ekspozycje behawioralne), w niniejszej pracy dokonano przeglądu propozycji programów terapeutycznych w odniesieniu do powszechnie występujących zaburzeń, tj. afektywnych, nerwicowych, zespołu stresu pourazowego i osobowości z pogranicza. Autorzy dokonują przeglądu niektórych dostępnych danych w zakresie skuteczności terapii grupowej w tym nurcie w odniesieniu do wspomnianych zaburzeń, ale także do formuły terapii indywidualnej.