Wprowadzenie i cel: Terapia dialektyczno-behawioralna jest jedną z najlepiej udokumentowanych naukowo metod leczenia pacjentów z silną dysregulacją emocji, skłonnościami do autoagresji i ryzykiem samobójczym. Jest ona programem terapeutycznym obejmującym terapię indywidualną, trening umiejętności, coaching telefoniczny oraz zespoły konsultacyjne dla terapeutów. Dodatkowo rodziny i bliscy mogą korzystać z udziału w programie „Family Connections” wspierającym ich wiedzę na temat dysregulacji emocji i strategie radzenia sobie. Niniejsza praca stanowi próbę ukazania, w jaki sposób w ramach tej terapii rodzina może być angażowana w proces terapeutyczny nastolatka. Materiał i metody: Przedstawiono podstawowe założenia terapii dialektyczno-behawioralnej oraz sposoby i zasadność angażowania rodziny na poszczególnych poziomach leczenia młodej osoby. Wyniki: Wykazano, że dialektyczna terapia behawioralna powinna być rozważana jako metoda skutecznych oddziaływań kierowanych do nastolatków z silną dysregulacją emocji i do ich rodzin. W oparciu o model transakcyjny angażowanie rodzin w proces leczenia wydaje się nie tylko istotne, ale wręcz niezbędne. Pominięcie znaczenia rodziny może istotnie redukować skuteczność terapii. Udział rodzin w oddziaływaniach dialektyczno-behawioralnych jest pomocny w identyfikowaniu emocji i impulsów do destruktywnych działań oraz zarządzaniu nimi, poprawia także relacje rodzinne i wzmacnia poczucie wsparcia. Uczestniczący w programach rodzice wskazują między innymi na wzrost poczucia kontroli i redukcję żalu. Wnioski: Potwierdzone naukowo, skuteczne metody terapeutyczne, takie jak dialektyczna terapia behawioralna, mogą być z powodzeniem stosowane wśród młodzieży z uwzględnieniem zaangażowania ich rodzin w formy takie jak wielorodzinny trening umiejętności czy udział w programie „Family Connections”.