Wprowadzenie i cel: Celem artykułu jest przybliżenie specyfiki zaburzeń odżywiania i możliwych doświadczeń osób, które na nie chorują. Tekst przedstawia terapię schematu oraz jej zastosowanie w leczeniu zaburzeń odżywiania. Terapia schematu to integracyjny model terapeutyczny stworzony przez Jeffreya Younga. Teoria ta bierze pod uwagę czynniki temperamentalne, rozwojowe i osobowościowe. Materiał i metody: Terapia schematu w randomizowanych badaniach wykazała swoją skuteczność w leczeniu zaburzeń osobowości czy innych złożonych problemów psychologicznych. Leczenie zaburzeń odżywiania obecnie dominującymi terapiami psychoterapeutycznymi, głównie terapią poznawczo-behawioralną, jest skupione na leczeniu objawów. Jego skuteczność jest ograniczona ze względu na złożoność problemu. Wyniki: Potrzebne są nowe oddziaływania terapeutyczne, skierowane zwłaszcza do pacjentów, którzy nie osiągnęli poprawy w dotychczasowym leczeniu lub zrezygnowali z wcześniej proponowanej terapii. Terapia schematu jest dla takich osób rozsądną propozycją. Artykuł przedstawia powiązania między wczesnymi doświadczeniami życiowymi, w tym traumą, a objawami zaburzeń odżywiania. Zaprezentowano również wczesne nieadaptacyjne schematy oraz tryby schematów charakterystyczne dla osób z tej grupy klinicznej. Omówiono potrzebę wnikliwej diagnozy oraz kompleksowej konceptualizacji uwzględniającej objawy zaburzeń odżywiania oraz innych problemów i chorób współwystępujących. Wspomniane są poznawcze i doświadczeniowe techniki terapii schematu. Szerzej została opisana integracja technik behawioralnych z powyższymi w leczeniu zaburzeń odżywiania. Wnioski: Zaprezentowano wstępne badania sprawdzające skuteczność terapii schematu w leczeniu zaburzeń odżywiania.