W niniejszej pracy przedstawiono przypadek szesnastoletniego pacjenta z depresją lekooporną, charakteryzującą się objawami psychotycznymi (halucynacjami wzrokowymi) oraz nawracającymi zachowaniami samobójczymi. Funkcjonalne obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego potwierdziło biologiczne podłoże zaburzenia, ujawniając istotnie zmniejszoną łączność funkcjonalną między korą przedczołową a strukturami limbicznymi (r = 0,18) w porównaniu z grupą kontrolną (r = 0,52, p < 0,001). Badanie polisomnograficzne wykazało skróconą latencję fazy REM (45 minut) oraz jej zwiększoną gęstość. Po dziesięciu sesjach terapii magnetowstrząsowej odnotowano poprawę obejmującą redukcję wyniku w Skali Depresji Hamiltona (Hamilton Depression Rating Scale, HAMD-17) z 36 do 6 punktów oraz zmniejszenie wyniku w Skali Objawów Pozytywnych i Negatywnych (Positive and Negative Syndrome Scale, PANSS) ze 105 do 38 punktów. Sześciomiesięczna obserwacja potwierdziła utrzymanie remisji z normalizacją łączności obwodów nerwowych w funkcjonalnym obrazowaniu metodą rezonansu magnetycznego (r = 0,42). Jest to pierwszy opisany przypadek wskazujący na szybkie, przeciwsamobójcze działanie terapii magnetowstrząsowej w depresji lekoopornej u adolescentów (ustąpienie samouszkodzeń w ciągu 72 godzin). Skuteczność terapii korelowała istotnie z dynamiką markerów neuroplastyczności (r = 0,82). Wyniki dostarczają mechanistycznych dowodów na terapeutyczne działanie terapii magnetowstrząsowej.

terapia magnetowstrząsowa, depresja młodzieńcza, neuroplastyczność, zachowania samobójcze, oporność na leczenie