Wprowadzenie i cel: Celem artykułu było omówienie, w jaki sposób podejścia psychoterapeutyczne odbiegające od tradycyjnych teorii zmiany i akcentujące niepatologiczne wskaźniki skuteczności, takie jak terapia krótkoterminowa skoncentrowana na rozwiązaniu, mogą zyskać uznanie w opiece zdrowia psychicznego. Materiał i metody: Wskaźniki i kryteria skuteczności zaproponowane zgodnie z głównymi podejściami terapeutycznymi zestawiono z modelem opartym na teorii zmiany i praktyce odbiegającej od tradycyjnych rozwiązań. Jako przykład wykorzystano terapię krótkoterminową skoncentrowaną na rozwiązaniu, biorąc pod uwagę dominującą pozycję, jaką osiągnęła ona w Finlandii po uznaniu jej w systemie zdrowia publicznego. Podejście to jest zakorzenione w obserwacji klinicznej, a jego teoria wywodzi się z konstruktywizmu społecznego. Wyniki: Skuteczność terapii krótkoterminowej skoncentrowanej na rozwiązaniu można wykazać zarówno poprzez wskaźniki uwzględniające perspektywę klienta, jak i poprzez klasyczne wskaźniki skuteczności. Na drodze do uznania napotkała ona jednak różne wyzwania. Promowane wskaźniki skuteczności różnią się od modelu medycznego, kładąc nacisk na opinie klientów dotyczące postępów w realizacji celów i osobistych mocnych stron, a nie na patologię. Nie można jednak zakładać, że podobna zgodność będzie charakterystyczna dla innych nowych modalności terapeutycznych. Rodzi to pytania, czy ustawodawstwo i polityka zdrowotna powinny nadal faworyzować klasyczne ramy oceny czy raczej tworzyć elastyczniejsze ścieżki dopuszczania innowacyjnych metod. Wnioski: Autorzy postulują perspektywę równoważącą rygor dowodów naukowych z otwartością na innowacje i różnorodność, aby sprzyjać ciągłemu rozwojowi psychoterapii oraz lepiej odpowiadać na zmieniające się potrzeby osób korzystających z pomocy.

powszechne zaburzenia psychiczne, leczenie potwierdzone empirycznie, skuteczność, wskaźniki skuteczności, terapia krótkoterminowa skoncentrowana na rozwiązaniu